"Selma" w drodze z Wyspy Piotra I na Przylądek Horn [WIDEO]

2015-03-19 14:20 Selma Expeditions

Okolice Wyspy Piotra I są ostatnim miejscem, gdzie załoga "Selma Expeditions" ma szansę "wysiąść" na stały ląd - w drodze z antarktycznego Morza Rossa i przed opłynięciem Przylądka Horn. Oto najnowsza relacja z pokładu "Selmy":

INFORMACJE

62 dni po opuszczeniu Hobart na Tasmanii - Selma dotarła do Wyspy Piotra I na antarktycznym Morzu Bellingshausena. To bezludna wyspa, w większości pokryta lodowcem. Odkryta i nazwana 194 lata temu w trakcie rosyjskiej wyprawy Fabiana Gottlieba von Bellingshausena. W 1820 roku był to najdalszy na Południe ląd - znany ludziom. Wtedy lądowanie na wyspie okazało się niemożliwe z powodu szerokiego na 25 km pierścienia paku lodowego. Odkrycie Rosjan potwierdziła 90 lat później francuska ekspedycja Jean-Martin Charcota, ale i oni nie dotarli bliżej niż 5 km od lądu. Pierwszymi ludźmi na tej wyspie byli i to dopiero - 2 lutego 1929 roku - Norwegowie - szukający miejsca dla nowej bazy wielorybniczej. Przy okazji wbili flagę i w ten sposób przejęli władanie nad tą bezludną wyspą na rzecz Norwegii. Miejsce wtedy okazało się jednak bardzo nieprzyjazne, a ciągle napierające lody uniemożliwiły założenie bazy na dłużej niż kilka dni.

Obecnie na wyspie też jest bardzo trudno wylądować z morza. Brzegi wyspy to lodowe, 40-to metrowe pionowe ściany i skalne klify. W locji jest opisane tylko jedno miejsce do lądowania - w zatoczce Sandefjordbukta. Na wyspie znajduje się automatyczna chilijska stacja meteorologiczna, ale jej obsługa raz w roku - prowadzona jest przez techników przylatujących helikopterami.

WIADOMOŚĆ SATELITARNA Z POKŁADU JACHTU 17/18.03.2015

"...17.03.2015r. Ocean Południowy. Wyspa Piotra .I.
Noc przebujana w dryfie. Ciemno. Całkowicie. Wachty obserwacyjne do godziny 0500. Potem przyszła szarówka, żagle w górę i o 8-ej rano jesteśmy u brzegów wyspy. Podchodzimy od zawietrznej strony - chroniąc się przed napierającym wiatrem. Z pozostałych stron wiatry wieją z prędkością 75 węzłów (prawie 140 km/h). Z daleka wygląda to malowniczo. Długa i wysoka fala malowniczo rozbija się o brzegi. Dookoła pochmurno ale my jesteśmy po zawietrznej -  słonecznej stronie wyspy. Chmury rozchodzą się omywając malowniczo wyspę z dwóch stron. Pozostaje pas bezchmurnego nieba, a to wszystko za sprawą panujących tu silnych wiatrów i szczytu rozbijającego te wiatry na dwie strugi. Ciekawe zjawisko pogodowe, zwłaszcza, że z drugiej strony gęste, kłębiaste, szaro-granatowe chmury leżą na wodzie i ciągną się za wyspę na kilka mil. Wyglądają jakby były wycięte w miejscu, gdzie przechodziły obok lądu.

Przeczytaj również: Od Brisbane do Auckland: Koniec wspaniałej wyprawy "Katharsis II" [ZDJĘCIA]

Sama wyspa robi wrażenie monumentalnej i chyba taka jest! Cała wyspa pokryta jest śniegiem i lodowcami. Brzegi niemalże pionowo opadają do wody potwierdzając opisaną w locji niedostępność. Tak - to jest niedostępna wyspa. O strome, wysokie, lodowe brzegi uderzają fale przyboju rozbijając się z olbrzymią siłą i wyskakując w powietrze na ponad 5 metrów! Nieliczne półki skalne są niewielkie - mają 5-6 metrów długości a nad nimi wiszą olbrzymie nawisy śniegu i lodowych seraków (wielotonowe bryły lodu tworzące się w wyniku pękania lodowca).

Na jedynej plaży, na której wg locji można zejść na ląd - w zatoczce Sandefjordbukta - widzimy wielkie fale przyboju. Kilka razy wyższe od naszego pontonu. W kipieli kłębią się wielkie bryły kry lodowej. Przy takiej fali i wiejących dzisiaj wiatrach nie jest dostępna. Decyzja kapitana - "Bezpieczeństwo najważniejsze, nie lądujemy." W tym samym czasie jesteśmy świadkami oberwania się olbrzymiego seraka zalegającego wysoko na skałach. Uderzenie o wodę rozbiło go w drobny mak, a wielka chmura pyłu wodno-śnieżnego unosiła się w tym miejscu przez następne kilkanaście minut.

Zajmujemy się nie tylko obserwacją dramatycznych zmagań lodu, wiatru i wody. Na pokład Selmy dotarła - po raz kolejny - proza życia. Stałe zapasy wody w zbiornikach dalej są zamarznięte i czekają na cieplejsze szerokości. A nasza jachtowa odsalarka przy temperaturze wody poniżej 0°C produkuje wodę lekko słoną. Znowu musimy uzupełnić zapasy słodkiej wody i upolować kilka growlerów (duże bryły pływającego w wodzie lodu). To ogromne, zmrożone ładunki słodkiej wody. Trzeba je tylko wydobyć z wody, a potem rozmrozić. Łowcy growlerów ponownie w akcji!  Mimo, że robimy to nie pierwszy raz - teraz zadanie okazuje się trudniejsze. Wysoka fala zawiesiła wysoką poprzeczkę. Trochę to trwało - ale z dumą możemy poinformować o kolejnym zwycięstwie! Nałowiliśmy zapasy słodkiej wody na pozostałą część rejsu. Powinny nam starczyć aż do Hornu. Tam woda oceanu będzie cieplejsza i zbiorniki powinny już rozmarznąć...

Żegnamy się z Wyspą Piotra I. Już wiemy dlaczego po odkryciu w 1821 roku przez Bellingshausena, na pierwszego człowieka na swoim brzegu czekała ponad 100 lat - do 1929 roku. I nigdy nie dała się pokonać. Mimo wielokrotnych prób nie powstała tu żadna stała baza. A ci nieliczni, którzy tu dotarli mierzyli swój pobyt w godzinach, najwyżej w dniach. Wyspa i nam nie dała się zdobyć, ale zaopatrzyła nas w wodę. Dziękujemy.

Ruszamy dalej w drogę - kierunek - Przylądek Horn.

Z Selmy słodkowodnej (ponownie) pozdrawiają:
Piotr, Jacek, Leon, Kris, Luby, Tomek, Artur, Damian, Wifi, Duszan i Krzysiek..."

STATYSTYKA - Wyprawa "SELMA-ANTARKTYDA-WYTRWAŁOŚĆ"

Od rozpoczęcia - 6 kwietnia 2014 r. w Ushuaia, jacht Selma Expeditions przepłynął już ponad 20,000 mil! (37,000 km). W linii prostej trochę mniej - ale "na morzu żadna droga nie jest prosta"). Licząc od ostatniego portu - Hobart na Tasmanii - od połowy stycznia 2015 załoga Selmy przepłynęła już około 7,000 mil (ok. 13,000 km). Do końca etapu w Argentynie jeszcze około 3,000 mil (ponad 5,500 km).

Wyprawa jest dedykowana pamięci Sir Ernsta Shackletona, w 100lecie Jego  bohaterskiej wyprawy na statku ENDURANCE (Wytrwałość). Wcześniej Selma odwiedziła już najważniejsze miejsca związane z polarnymi wyprawami Shackletona: antarktyczne Morze Weddella, Georgię Południową i Wyspę Słoniową. W ramach treningów żeglarskich zrealizowano także pierwsze w historii żeglarstwa - zimowe opłynięcie Hornu. W czasie obecnej Wyprawy - załoga Selmy - zdobyła żeglarski rekord świata - "Najdalej na Południe" 78º43'926 S i dotarła na szczyt jedynego aktywnego wulkanu na Antarktydzie (EREBUS - 3,794 m npm.) oraz pokonała zamarzające - antarktyczne Morze Rossa i teraz żegluje po Wielkim Oceanie Południowym - w kierunku Cieśniny Drake'a i Przylądka Horn.

Więcej informacji pod tym linkiem - (KLIK)

ZOBACZ WIDEO: Selma - Antarktyda - Wytrwałość. Wyspa Piotra I, Morze Bellingshausena


CHCESZ BYĆ NA BIEŻĄCO? POLUB ŻAGLE NA FACEBOOKU